به کجایی که بیافتاده بخون بیرق خونین و دوتا دست
                                                 برومند ز باز و چو شاخ شجر نخله یی طوبی بهشتی
ز تعدی زمان روی زمین از بدن سرور وسر لشکر
                                                  بی پاک صف کرببلا معدن ایثار ووفا غيرت دين
سد حصين ساقی طفلان، ابوالفضل علمدار
                                                  ابوالفضل علمدار ابوالفضل علمدار
خون بگرید بخدا ارض وسما لوح و قلم کرسی و عرش
                                                  و همه عالم امکان و تمامی خلایق ، بشر وجن و ملک
هم زحوش وزطیور و ملخ و ماهی ومــــــــور وكمـــــر وبرزن
                                                 هم مهر و سپهر بحروبر و جمله ذرات مه وانجم ، سياره وثابت
زغم وزين الم وواقعه وفاجعه وضایعه درد که جبران
                                                  نپذیرد و بنالد و خروشند به افغان و به غوغا بگویند
ابوالفضل علمدار ابوالفضل علمدار
                                                 بین و بنگر بسویی شده است نقش زمین پیکر صد پاره صد چاک
بخون غرقه آن مظهر سیمای علی آیت مطلق زیدر حیدر ثانی
                                                 زمان بحر غضب صاحب وهم وارث ممتاز و برازنده شایسته
تیغ دو زبان و دو سر و پیکر الماس شگافنده خاراشکن
                                                  و عمر فگن غالب و بن غالب و آن شیر نژاد ضیغم و ضرغام
هژبر صف هيجا اسد الله
                                                 ابوالفضل علمدار ابوالفضل علمدار
داد و بیداد از آندم چورسید بر سر بالین تن بی رمقی همنفس
                                                  و همسفر وياور وسر لشکر غمخوار و مددگار وفادار
گهی غربت و تنهایی و سختی ،برادر حسین آن تن و آن جان
                                                  رسول مدنی خیر بشر علت غایه یی ایجاد و دو چشمان توانمند
حقیقت نگر مرتضوی و جگر بند و جگر گوشه یی زهرای مطهر
                                                  کشید از ته دل آه جگر سوز و به افغان بفرمود خوشا
رحمت حق شامل حال تو برادر عجب کردی بجا امر پدر
                                                  ای بفدای تو گردم
ابوالفضل علمدار ابوالفضل علمدار
                                                 ای عزیزم نه چنین است وفا خیز زجا حال برادر بنگر غربت
و تنهایی و بی کوی و کسی ام چنین راحت وراحت نبود رسم
                                                  بخوابی ، یکی حرکتی دیگر بپا خیز مرا قوت دل باردگر
بيرق خونین خدا را بر افراز بزن نعره تکبیر که گردد
                                                 دل آل حرمم شاد خصوصاً مرا خواهر وطفلان که از
تشنگی غش کرده همه منتظر جرعه آبند زسوز عطش
                                                  و تشنگی هر یک کبابند به بی صبری و بی تابی ترا دیده
براه اند و کشند ضجه همه واعطشا
                                                 ابوالفضل علمدار ابوالفضل علمدار
بارالها تویی حی و تو غفوری تو ستار وتو غفار
                                                  نوازنده هر غمزده داغ دل آبله قلبی که بخشی وز بخشایش
توست این همه نعمت صحت و عقل سليم و تن سالم
                                                 زهمه نعمت اکبر که از شکر گذاری کند عاجز همه را
عشق حسین است که دادی بمن و گمشده و این همه
                                                 عشاق که مهجور حسین اند و علمدار حسین و همه یاران
فدا کارحسین اینکه به هنگامه سختی بنالند و بفریاد
                                                 مدد از در او می طلبند چون که بود یار و مدد گار همه خلق
ابوالفضل علمدار ابوالفضل علمدار

به کجایی که بیافتاده بخون بیرق خونین و دوتا دست
برومند ز باز و چو شاخ شجر نخله یی طوبی بهشتی
ز تعدی زمان روی زمین از بدن سرور وسر لشکر
بی پاک صف کرببلا معدن ایثار ووفا غيرت دين
سد حصين ساقی طفلان، ابوالفضل علمدار
ابوالفضل علمدار ابوالفضل علمدار
خون بگرید بخدا ارض وسما لوح و قلم کرسی و عرش
و همه عالم امکان و تمامی خلایق ، بشر وجن و ملک
هم زحوش وزطیور و ملخ و ماهی ومــــــــور وكمـــــر وبرزن
هم مهر و سپهر بحروبر و جمله ذرات مه وانجم ، سياره وثابت
زغم وزين الم وواقعه وفاجعه وضایعه درد که جبران
نپذیرد و بنالد و خروشند به افغان و به غوغا بگویند
ابوالفضل علمدار ابوالفضل علمدار
بین و بنگر بسویی شده است نقش زمین پیکر صد پاره صد چاک
بخون غرقه آن مظهر سیمای علی آیت مطلق زیدر حیدر ثانی
زمان بحر غضب صاحب وهم وارث ممتاز و برازنده شایسته
تیغ دو زبان و دو سر و پیکر الماس شگافنده خاراشکن
و عمر فگن غالب و بن غالب و آن شیر نژاد ضیغم و ضرغام
هژبر صف هيجا اسد الله
ابوالفضل علمدار ابوالفضل علمدار
داد و بیداد از آندم چورسید بر سر بالین تن بی رمقی همنفس
و همسفر وياور وسر لشکر غمخوار و مددگار وفادار
گهی غربت و تنهایی و سختی ،برادر حسین آن تن و آن جان
رسول مدنی خیر بشر علت غایه یی ایجاد و دو چشمان توانمند
حقیقت نگر مرتضوی و جگر بند و جگر گوشه یی زهرای مطهر
کشید از ته دل آه جگر سوز و به افغان بفرمود خوشا
رحمت حق شامل حال تو برادر عجب کردی بجا امر پدر
ای بفدای تو گردم
ابوالفضل علمدار ابوالفضل علمدار
ای عزیزم نه چنین است وفا خیز زجا حال برادر بنگر غربت
و تنهایی و بی کوی و کسی ام چنین راحت وراحت نبود رسم
بخوابی ، یکی حرکتی دیگر بپا خیز مرا قوت دل باردگر
بيرق خونین خدا را بر افراز بزن نعره تکبیر که گردد
دل آل حرمم شاد خصوصاً مرا خواهر وطفلان که از
تشنگی غش کرده همه منتظر جرعه آبند زسوز عطش
و تشنگی هر یک کبابند به بی صبری و بی تابی ترا دیده
براه اند و کشند ضجه همه واعطشا
ابوالفضل علمدار ابوالفضل علمدار
بارالها تویی حی و تو غفوری تو ستار وتو غفار
نوازنده هر غمزده داغ دل آبله قلبی که بخشی وز بخشایش
توست این همه نعمت صحت و عقل سليم و تن سالم
زهمه نعمت اکبر که از شکر گذاری کند عاجز همه را
عشق حسین است که دادی بمن و گمشده و این همه
عشاق که مهجور حسین اند و علمدار حسین و همه یاران
فدا کارحسین اینکه به هنگامه سختی بنالند و بفریاد
مدد از در او می طلبند چون که بود یار و مدد گار همه خلق
ابوالفضل علمدار ابوالفضل علمدار